Podstawowy sprzęt chroniący przed upadkiem z wysokości stosowany w alpiniźmie przemysłowym
Obecnie na rynku znajduje się bardzo dużo firm produkujących sprzęt chroniący przed upadkiem z wysokości. Kupujący dokonując wyboru powinien zwrócić uwagę na parę aspektów między innymi, do jakiego typu dostępu będzie to sprzęt, jaki jest przeważający rodzaj wykonywanej pracy, czy pracownik jest początkującym – czy profesjonalistą, stosunkiem jakości do ceny itp.
Zakupiony sprzęt powinien zostać ujęty w tzw. dziennik ewidencji sprzętu, w którym znajdzie się data zakupu, raporty z rocznych przeglądów stanu faktycznego dokonywanych przez osobę kompetentną. To wszystko ma wpływ na trwałość i możliwość dalszego używania sprzętu.
Najbardziej wrażliwym jest sprzęt tzw. miękki wykonany z poliamidu jak: szelki bezpieczeństwa, zaczepy taśmowe i linowe, liny, lonże, absorbery energii itp. Na ogół producent na te elementy daje okres używalności – 10 lat, pod warunkiem, że wcześniej nie zostały uszkodzone mechanicznie, były poddane działaniom sił dynamicznych związanych z wyhamowaniem spadającego człowieka, narażone na działania substancji chemicznych, które uszkadzają strukturę wewnętrzną. Negatywny wpływ na trwałość poliamidu ma promieniowanie UV, które powoduje kruszenie polimerów, – czyli zmniejsz jego wytrzymałość początkową.
Inaczej się ma z elementami metalowymi (stal, stopy aluminium). Bardzo istotne jest, żeby nie używać tego typu sprzętu , jeżeli spadł on z wysokości. W wyniku uderzenia o podłoże powstają tzw. mikropęknięcia, których zakres jest nam trudno ocenić. W związku z tym nie powinno się używać takiego sprzętu. Należy zwrócić uwagę na elementy ruchome – np. zamki karabinków, rolki bloczków, mechanizmy przyrządów autoasekuracyjnych, samozaciskowych i zjazdowych, oraz czy na skutek używania lina nie naruszyła konstrukcji tych elementów (nie pojawiły się wgłębienia, rowki, zmniejszyła się średnica rolek itp.). Jeżeli zauważymy jakieś zmiany dany sprzęt wycofujemy z użycia.
Należy pamiętać o obowiązkowym sprawdzeniem SOI (środków ochrony indywidualnej) przed wykonywaniem pracy. To zadanie spoczywa na pracowniku.
Dostęp budowlany:
Szelki bezpieczeństwa EN 361 to kluczowy element ochrony przed upadkiem z wysokości. Utrzymują pracownika w systemie asekuracyjnym, równomiernie rozkładają siły działające podczas upadku, stabilizują ciało w bezpiecznej pozycji i umożliwiają podpięcie linek, urządzeń samohamownych lub systemów ewakuacyjnych.
Linka bezpieczeństwa z amortyzatorem EN 355; EN 354 to podstawowy element ochrony przed upadkiem, który łączy pracownika z punktem kotwiczenia. Wbudowany absorber energii ogranicza siłę działającą na ciało podczas upadku, nie dopuszczając do przekroczenia wartości 6 kN. Wyróżniamy linkę:
- pojedynczą (typu I)
- podwójną (typu Y)
Kask ochronny EN 397; EN 12492.
Linka do pracy w podparciu – EN 358
Linka z przyrządem samozaciskowym umożliwia regulację długości i jest wpinana za pomocą karabinków do bocznych punktów pasa szelek bezpieczeństwa. Służy do stabilizacji podczas pracy w podparciu – technice pozwalającej pracownikowi na wykonywanie zadań w wychyleniu bez konieczności trzymania się konstrukcji rękami.
Zaczepy taśmowe i pętle stanowiskowe – EN 354; EN 795B
Zaczepy taśmowe (zawiesia) to pętle wykonane z taśmy poliamidowej, zszyte dla zapewnienia maksymalnej wytrzymałości. Wykorzystywane są do budowy stanowisk roboczych i zjazdowych.
Karabinki – EN 362 – łączniki ze stali lub stopów aluminium, wyposażone w sprężynowo otwierany zamek. Najczęściej posiada zabezpieczenie zamka w postaci zakręcanej nakrętki lub automatycznego mechanizmu zatrzaskowego. Stosowany jest do szybkiego i bezpiecznego łączenia elementów systemu asekuracyjnego.
DOSTĘP LINOWY:
Część sprzętu jest taka jak w dostępie budowlanym. Czyli: szelki bezpieczeństwa, kask, zaczepy taśmowe, karabinki. Do dostępu linowego trzeba dodać:
Lina EN 189 1– statyczna ø od 10 do 11 mm. Właściwie półstatyczna lina tekstylna (poliamidowa) o niedużej rozciągliwości i co za tym idzie pochłaniająca mniej energii niż lina dynamiczna.
Osłona liny – ochrona liny (elastyczna) zabezpiecza linę przed przetarciem na nierównym podłożu.
Przyrządy zjazdowe EN 341 – urządzenia sterowane ręcznie z blokadą, zamocowane na linie kotwiczącej odpowiedniego typu i średnicy, wykorzystując siłę tarcia umożliwiają użytkownikowi kontrolowany zjazd oraz zatrzymanie się i zablokowanie w dowolnym miejscu liny. Standardowo stosowane do zjazdu na linie roboczej.
Przyrządy autoasekuracyjne EN 353-2; EN 567 – urządzenia, które wpinane są do liny asekuracyjnej, blokujące się pod nagłym obciążeniem i w razie uszkodzenia liny roboczej (zjazdowej), chroniąc pracownika przed upadkiem z wysokości. Mogą być użyte do wychodzenia po linie.
Lonża Y – długie ramię służy to przypinania się do stanowiska, krótkie natomiast do wpięcia się do przyrządu samozaciskowego na linie asekuracyjnej.
Przyrządy do wychodzenia po linie (samozaciskowe) EN 567 – urządzenia samozaciskowe, które po wpięciu do liny blokuje się pod obciążeniem i uniemożliwia ruch zgodny z obciążeniem, natomiast daje się łatwo przesunąć w przeciwnym kierunku.
Strzemię – to wygodna, regulowana pętla nożna umożliwiająca błyskawiczne dopasowanie do stopy. Sprawdzi się jako stopka do małpy.
Ławeczka – podwieszane siedzisko mające zapewnić pracownikowi komfort podczas pracy, nie jest środkiem ochrony indywidualnej.
Bloczki EN 12278 – krążek wykonany najczęściej z metalu osadzonego na łożyskach tocznych lub ślizgowych na osi. Na obwodzie krążka znajduje się rowek linowy zapobiegający ześlizgiwaniu się liny. Używany do podnoszenia i opuszczania ciężarów, budowy systemu wyciągarki.
